5 yaşındaki Elanur 6 Şubat’ta dünyanın sonunun geldiğini hissetti. Bu hikaye, Türkiye’de milyonlarca çocuğu savunmasız bırakan bir doğal afeti hisseden küçük Elanur’un gerçek hikayesi. 

Depremin ikinci ayı yaklaşırken, Elanur ve annesiyle UNICEF’in destek verdiği Çocuk Dostu Alan’da bir araya geldik. 

“Depremden önce kendisine bir yer yatağı yaptı. Sanki biliyordu. Normalde yatağını sever ve orada uyur. Diğer bazı çocuklar gibi hiç uyku sorunu olmadı. Kendisi için o yatağı hazırlamamış olsaydı bugün hayatta olmayacaktı” diyor Elanur’un annesi. 

5 yaşındaki Elanur, 6 Şubat’ta Türkiye’yi sarsan 7,7 büyüklüğündeki deprem gecesi yatağında uyumak istememişti. 

Ağlamaktan gözleri şişmiş olan annesi sözlerine şöyle devam ediyor: 
“Bütün bu yaşananlar aslında bu dünyada hiçbir şeyin sahibi olmadığımızı, hepimizin ve her şeyin geçici olduğunu hatırlatıyor bize. Zengin fakir fark etmez, herkesin evi gitti. Hayatın cilvesine bakın, pandemi sırasında dışarı çıkamazdık, şimdi pandemi bitti ama biz eve giremiyoruz” diyor. 

6 Şubat 2023 sabahının erken saatlerinde Türkiye’nin güneydoğusu ile kuzey Suriye’yi etkileyen iki büyük deprem, bölgede yaklaşık bir asırdır görülen en güçlü depremler oldu. 7,7 ve 7,5 büyüklüğündeki bu depremler; 13,5 milyon Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı ile 1,7 milyon kayıtlı mültecinin yaşadığı, 811.000’i mülteci olmak üzere toplam 5,4 milyon çocuğun bulunduğu 11 ili etkiledi. 

UNICEF Genel Direktörü Catherine Russell, Kahramanmaraş’taki Geçici Eğitim Merkezi’ni ziyaret ederken, küçük Elanur da Çocuk Dostu Alan’da düzenlenen psikososyal destek etkinliğine katılıyordu. 

“Yatağınızda uyuduğunuzu, ertesi gün okula gitmek için gece hazırlık yaptığınızı düşünün. Sabah uyanıyorsunuz ve herkes çığlık çığlığa. Ortalık kapkaranlık. Dünya, gerçekten de eskisi gibi değil. Dört çocuğu olan bir kadınla tanıştım ve bana o sabah saat dörtte, bildiği dünyanın sona erdiğini söyledi” diyor Russell. 

“Elanur başta çok korkmuştu. Dışarı bile çıkmak istemiyordu. Depremden hemen sonra buraya (Kahramanmaraş Geçici Barınma Merkezi) geldik. Elanur bana hep şu iki soruyu soruyor: ‘Ne zaman eve gideceğiz? Arkadaşlarım öldü mü?’ Her şeyin farkında. Yine de depremden hemen sonraki şok halinde ağlarken beni sakinleştiren oydu. Bana sımsıkı sarıldı ve ‘Bitti anne, bitti’ diye fısıldadı. Çocuklar her şeyi hisseder. Bunu atlatacağına eminim ama yaşananları hiç unutmayacak” diyor Elanur’un annesi. 

Küçük Elanur, Türkiye’nin Kahramanmaraş ilinde UNICEF tarafından desteklenen bir Çocuk Dostu Alan’da psikososyal destek faaliyetlerine katılıyor. 

UNICEF, Elanur gibi çocukları desteklemek amacıyla saha çalışmalarını sürdürüyor ve şu ana kadar yaklaşık 391.000 kişiye — bunların 222.000’den fazlası çocuk — hijyen kitleri, kışlık giysiler, elektrikli ısıtıcılar ve battaniyeler gibi hayat kurtarıcı yardımlar ulaştırdı. 

UNICEF ayrıca ortak kuruluşları aracılığıyla, depremden etkilenen bölgelerde ve farklı şehirlerde psikolojik ilk yardım ve rekreasyon faaliyetleri sayesinde 131.000’den fazla kişiye ulaştı. 

Bunun yanı sıra çocukların mümkün olan en kısa sürede eğitimlerine dönebilmeleri için çalışmalar yürütülüyor. UNICEF, okullardaki hasar durumunu değerlendiriyor; acil onarımların yapılması ve geçici öğrenme alanlarının kurulması için destek sağlıyor. 

Kahramanmaraş’ta yıkılmış bir okulun bulunduğu bölgede UNICEF, çocukların yeniden günlük hayata dönebilmeleri için güvenli öğrenme ve oyun alanları oluşturuyor. Kahramanmaraş Geçici Barınma Merkezi’nde kurulan alan da bunlardan biri. 

Oyun, afet ve krizlerden etkilenen çocukların yeniden normalleşme duygusu kazanmasına, günlük rutinlerini geri kazanmasına ve umutlarını yeniden inşa etmelerine yardımcı olan güçlü bir araçtır. 

Türkiye Cumhuriyeti hükümeti ve çeşitli ortak kuruluşlar da depremden etkilenen binlerce çocuğa psikososyal destek sunmaya devam ediyor. 

Elanur’un annesi, merkezde geçirdikleri süre boyunca yaşanan değişimi şöyle anlatıyor: 
“Şimdi kaldığımız merkezde geçirdiğimiz bir haftanın ardından Elanur, Çocuk Dostu Alan’da aktivite zamanı olup olmadığını öğrenmek için bana saati soruyor. Başlangıçta kapının önünden bile ayrılmak istemediğinden, şimdiki hali beni mutlu ediyor. Orada iyi vakit geçiriyor ve mutlu dönüyor” diyor. 

Elanur ve ailesi şu anda Kahramanmaraş Geçici Barınma Merkezi’nde yaşamlarını sürdürüyor. Annesi Elanur’a her gün söylediği sözleri bizimle de paylaşıyor: 
“Her şey daha iyi olacak, daha iyi günler göreceğiz ve birlikte yeni bir hayat kuracağız. Yeni bir evimiz olacak, geri döneceğiz”. 

Dönecekler. Ancak bunun mümkün olabilmesi için desteğe ihtiyaçları var. 

Elanur’a ve diğer milyonlarca çocuğa hayatlarını yeniden kurma fırsatı verin.

Türkiye'de depremden etkilenen çocukların acil yardım ihtiyaçları için desteğin çok önemli. Şimdi bağış yaparak çabamıza ortak ol.